Powieść obyczajowa

Kaja Platowska „O tym się nie mówi”

platowksaCodzienność szpitala psychiatrycznego, to temat jaki obrała sobie młoda, dobrze zapowiadająca się autorka, Kaja Platowska, pisząc książkę O tym się nie mówi. Co prawda nie jest to literacki debiut, jednak z uwagi na fakt, że autorka jeszcze, podkreślam jeszcze, nie wypłynęła na literackie szerokie wody, pozwoliłam sobie na określenie młoda, obiecująca. Dlaczego o tym piszę? Bo Kaja Platowska, to moim zdaniem już doskonale ukształtowana literatka, czego wyraz dała pisząc wzmiankowaną powieść.

                Bohaterami książki Kaja Platowska uczyniła pacjentów szpitala psychiatrycznego, przyglądając się szczególnie dwóm kobietom – Hannie i Izabeli.

Pierwsza, to uporządkowana i systematyczna pedantka. Jej życie zdominowała obsesja na punkcie liczb. Każdą czynność którą wykonuje, musi powtarzać odpowiednią ilość razy. Jest wycofana i zamknięta w sobie. Drugą z kobiet jest Izabela, która wydaje się być przeciwieństwem Hani. Swobodna, otwarta, lubiąca ludzi. Uzależniona od alkoholu.

To, co wspólne jest dla obu kobiet, to olbrzymia samotność i brak zrozumienia. Nie ze strony terapeutów, ci wykazują duże zaangażowanie i chęć niesienia pomocy. Jest to niezrozumienie samych siebie, ucieczka od życia, od własnych problemów, które kobiety rozwiązują na swój sposób, prowadzący je do autodestrukcji.

Cichymi bohaterami tak naprawdę są tu wszyscy. Zarówno pacjenci, jak i personel medyczny. To szereg osób, które znalazły się w szpitalu psychiatrycznym z różnych przyczyn. Często osób dobrze wykształconych, dobrze sytuowanych, o dobrej pozycji i statusie społecznym, osiągających w życiu sukcesy. To pokazuje, że choroba nie wybiera i nie ma litości wobec nikogo.

W książce O tym się nie mówi autorka opisała przygnębiającą codzienność pacjentów. Ich wzloty, upadki, leczenie, powroty do normalnego życia, powroty do szpitala. Dzięki temu, mamy okazję, być może jedyny raz w życiu obserwować, a może raczej wręcz uczestniczyć w tym, jak chorzy nerwowo i psychicznie muszą borykać się z własną chorobą, lękami, obawami, strachem przed rzeczywistością, strachem przed samymi sobą i codziennie stawiać czoła swoim problemom.

To książka, która uwrażliwia, wyzwala pokłady empatii. Autorka ciepło pisze o swoich bohaterach, z dużą sympatią , zrozumieniem i wyczuciem. I co warte podkreślenia, to książka ku pokrzepieniu serc, bo z pozytywnym przesłaniem. Dająca nadzieję na zmiany, lepszy los i lepsze jutro. Pokazuje, że wszyscy musimy stawiać czoła życiu.

Gorąco polecam!

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s